Tonight's the night. Neil Young 1975

Neil Percival Kenneth Robert Ragland Young, ese é o nome completo de Neil Young, nacíu en Toronto, a capital do estado de Ontario (Canadá), a quinta cidade máis grande de Norteamérica,  o 12 de novembro de 1945. É un dos músicos máis influintes, quizais xunto con Van Morrison o Bob Dylan na actualidade. Ten moita discografía e é dificil escoller un disco, pero eu ainda sigo tendo preferencia por Tonight's the night (1975).

Este disco tuvo todos os visos de rematar sendo a obra maldita de Neil Young. Tardou case que dous anos concretarse  en vinilo. En 1973 Young atravesaba unha mala racha, afectado pola morte de Danny Whitten (ex Crazy Horse) e de Bruce Berry (amigo seu que fora roadie con CSNY, e do propio Young con Crazy Horse e ó que esta dedicada a canción que da título ó disco) e outros problemas personáis,. Nun local propiedade de Ken Berry (irmá de Bruce), o Studio Instrumental Rentals (SIR) , en Santa Mónica Boulevard,  Young reuníu de novo á sección rítmica de Crazy Horse, Ralph Molina (batería) e Billy Talbot (baixo), e a Nils Lofgren (guitarra e piano) e o seu inseparable Ben Keith (Guitarra Steel e voz). Alí, nun ambiente sombrío, sórdido e degradado, embriagados de tequila e sementando o chan coas cinzas da  herba que fumaban,  tiveron lugar as Tonight's Sessions que fixeron a base do que sería o disco de Tonight's the Night. 

Os ensaios do SIR conformaron a base das cancións que darían lustre ó album definitivo, que chamouse así en honor ó tema "Tonight´s the Night "(homenaxe póstumo a Bruce Berry). Outro novo material foron temas como "Mellow my mind", "Speakin'Out", "Tired Eyes" ou "World On A String". Fixeron algúns concertos a raiz de esas Tonight's Sessions, como foi unha pequena minixira europea, como os Santa Mónica Flyers,  limitada ás illas británicas, compartindo cartel cos Eagles. Naqueles anos en Inglaterra estaba fraguándose o movemento punk-rock,  que tivo o seu apoxeo no ano '77. As actuacións dos Santa Mónica Flyers , concretamente a do Hipódromo de Bristol, provocaron un punto de inflexión na mente de xente dese movemento novo, disposto a dinamitar a escena musical británica- Alí estiveron xente como Sid Vicious  e Johnny Rotten, quenes advertiron que o camiño a seguir para romper moldes asemellábase a aquela mixtura de humor, pasión e desenfreno volcada sobre o escenario por Neil Young e os Santa Mónica Flyers, onde concurrían nomes propios de Crazy Horse e dos Stray Gators.

O 23 de novembro de 1973 rematou a tanda de concertos xurdida de as Tonight's Sessions, e Young parecía disposto a meterse no estudio co material en que habían estado traballando nos ensaios e nos escenarios durante os últimos meses.  Warner Bros., a compañía coa que tiña contrato, non estaba moi pola labor de sacar un disco con un Neil Young tan "pesimista", pero dada a insistencia déste e sabendo que era moi prolífico e que este podría ser un disco "mais", cedeu ás pretensiones do artista, ainda que aproveitou para "impoñer" algunhas suxerencias, como o orden das cancións e completar o LP con outros temas, como por exemplo "resucitar" a voz de Danny Whitten, que acompañara a Young e a Molina durante a actuación de Crazy Horze no Fillmore East  de Nova York en marzo de 1970, introducindo o tema grabado en directo "Come On Baby, Let's Go Downtown". Completaban a proposta temas como "Borrowed Tune", "Lookout Joe" (un dos outtakes de Time Fades Away), "Roll another number (For The Road)", "New Mama" e "Alburquerque".. Pero esta "travesía" musical  que arrancara no SIR de Santa Mónica ainda tardaría vintetres meses en rematar en vinilo

A voz do canadiense neste disco parece recollerse cara o lamento, e esa harmónica e o piano de Young cubren todo o disco dun gran contido emocional. Sentimentos encontrados a ritmo de Blues, Folk, Rock e pinceladas de Jazz, un disco ó que Young calificaría de "ovella negra" e, por tanto, merecedor de ocupar un lugar importante na súa obra. A min  gústame Speaking' Out e especialmente ese punteo de guitarra de Nils Lofgren, tamén a voz desgarradora de Young en Mellow My Mind e o conxunto de voces que fan Young, Lofgren e sobre todo Ben Keith en moitos dos temas. En resumo, un disco para recomendar.


NEIL YOUNG - piano, harmonica, guitarra, vibráfono e voz

THE SANTA MONICA FLYERS
Billy Talbot - Baixo
Ralph Molina - Batería e voces
Ben Keith - Guitarra e voces
Nils Lofgren - Piano, guitarra e voces
George Whitsell - Voces


CRAZY HORSE

Billy Talbot - Baixo

Ralph Molina - Batería e voces

Danny Whitten - Guitarra e voz

Jack Nitzsche - Piano eléctrico

THE STRAY GATORS

Tim Drummond - baixo

Kenny Buttrey - Batería

Ben Keith - Guitarra "pedal steel" e voces

Jack Nitzsche - Piano

Before the Flood. Bob Dylan & The Band. 1974

Robbie Robertson, Richard Manuel, Rick Danko, Garth Hudson (todos canadienses), e o americano Levon Helm formaron  The Band (antes The Hawks) , que, aparte dalgunhas produccións propias (Music form Big Pink, The Band e o filme The Last Waltz, dirixido por Martin Scorsese ) foi o grupo soporte de Bob Dylan ó longo dunha época creadora do xenio moi importante e longa, tanto en directo como en estudio, comenzando nos Tours de Dylan 1965/66 e continuando ó longo dun periodo moi fructífero, colaborando en  discos no estudio como  Blonde on Blonde (1966), Planet Waves (1974) e The Basement Tapes (1975), e tamén grabacións en directo, como este disco de Before the Flood (1974).

En 1970, o empresario David Geffen fundou Asylum Records, cando apenas contaba 27 anos. Logo de ter un éxito temprano con The Eagles e Joni Mitchell, vendeu a compañía por 7 millóns de dólares, e un ano despois fíxose co control da fusión entre Elektra e Asylum. Por aquela época propúsose convencer a Bob Dylan para que abandonara Columbia. Escomenzou a súa campaña trabando amistade con Robbie Robertson, eonterado de que o guitarrista contaba coa confianza de Bob. Máis adiante foi presentado a Bob e frecuentar a sua compaña en California, onde Bob pasaba parte do ano. Chegaron a un acordo formal polo cal Bob non volvería a firmar con Columbia en canto lle rematara o contrato vixente, e faría un álbun de estudio para Asylum con The Band. Si a cousa saía ben grabaría máis álbuns. Geffen pensaba ademáis promocionar o primeiro álbum organizando unha xira que marcaría a volta de Bob Dylan & The Band ós escenarios. Ademáis tamén grabaríase un álbun en directo dos concertos. O álbun de estudio foi Planet Waves,  grabóuse en pouco tempo en novembro de 1973. Incluido neste álbun está unha das miñas cancións favoritas de Bob Dylan, Forever Young. O álbun en directo foi o resultado da xira de Dylan & The Band "Tour'74", e chamouse Before the Flood.

A xira "Tour '74" escomenzóu en Chicago, o 3 de xaneiro de 1974 e foi a primeira xira de gran aforo na historia do rock. Durante 6 semanas Dylan&The Band actuaron en cuarenta concertos nos teatros e estadios deportivos máis grandes do país. David Geffen promocionou a xira, xunto co empresario Bill Graham, que encargóuse da loxística, e estandarizou as bases para futuros conciertos nacionales de gran embergadura. Os artistas recibían a mayor parte dos beneficios, o que era unha novedad, como tamen o era o tono da propaganda da xira. O precio das entradas tiña unha media de 8 $, alto para a época.. Os beneficios que se acadaron coa vena de entradas ascenderon aproximadamente a 5 millóns de dólares 

Before the Flood sacouse ó mercado en formato de doble LP. Ten unha parte acústica, con Bob tocando a guitarra, harmónica e cantando. A voz soa indignada, atacando o engaño e a hipocresía con unha magnífica e estridente interpretación de It's All Right Ma (I'm Only Bleeding). En pleno escándalo de Waterngate, na época Nixon, a multitude ruxe cando cantou que "ata o presidente dos estados unidos algunhas veces ten que quedarse desnudo". Miles de persoas sostiveron os seus mecheros en alto e encenderon mistos en un acto de solidaridade. Era a primeira vez que un acto así sucedía nun concerto. Barry Feinstein fotografiou o mar de pequenos lumes parpadeantes para a portada do álbum.

Neste disco está, para o meu gusto, a mellor versión do gran tema de Dylan Like a Rolling Stone, con esos maravillosos teclados do increible Garth Hudson. e esa magnífica implicación do público ó cantar o estribillo da canción

Había unha época en que vestías tan elegante

Tirábaslle unha moneda de 10 centavos ós vagabundos

Na primaveira da túa vida ¿non sí?

A xente berraba, decía "coidado moneca, vaste a esnafrar"

Pensabas que estaban tomándoche o pelo

Solías rírte de todos  os que te rodeaban

Agora non falas tan alto

Agora non pareces tan orgullosa

De ter que mendigar a túa próxima comida

¿Qué tal te senta ... estar sin fogar ... como unha completa desconocida ... como un canto rodado?

Bob Dylan - Guitarra, harmónica, piano e voz

THE BAND

Robbie Robertson - Guitarra eléctrica e voz

Garth Hudson - Clarinete

Levon Helm - Batería e voz

Richard Manuel - Piano, piano eléctrico, batería, órgano e voz

Rick Danko - Baixo e voz

My Aim is True. Elvis Costello. 1977

Declan Patrick Aloysius McManus é o verdadeiro nome deste pernonaxe. Naceu en Twickenham, un suburbio de Londres coñecido polo rugby e pouco máis, o 25 de agosto de 1955. En 1973 instálase en Londres e coñece, entre outros a Nick Lowe, que máis adiante, en 1976, intercederá por él ante Jake Riviera, propietario do sello Stiff, que incluía, entre outros artistas a Nick Lowe, Devo, Dave Edmunds, Dr.Feelgood, Madness, Motorhead, Graham Parker & The Rumour, The Pogues, ...


Foi Jake Riviera o que lle aconsellou cambiar o seu nome artístico daquela de P.D.Costello (en honor á súa aboa paterna) polo de Elvis Costello. Unha das súas fortunas de mozo  foi encontrar a estas dúas personas (Riviera e Lowe) dispostas non só a seguir o seu xogo, senon ademáis a acentuar as súas inclinacións. Lowe fixo de productor e Riviera de fai-de-todo/manager. Naqueles momentos o novísimo sello Stiff escomenzaba, con moi poucos medios, moita improvisación, ganas de facer cousas e moita imaxinación, instalados nun baixo dun edificio do West Side londinense, gracias a un préstamo de Dr. Feelgood.

O primeiro era buscarlle unha banda a Elvis, e para elo puseron un anuncio pedindo instrumentistas para un combo pop.  Logo de moitas audiciones, supervisadas por Andrew Bodnar (de os Rumour) , e en vista da pouca calidade das mismas, decidiron utilizar como soporte .ó grupo californiano de country rock The Clover (liderados por un desconocido Huey Lewis), os cales tiveran a desgracia de chegar a Londres xusto cando o seu tipo de música pasaba de moda: John McFee (Guitarra e pedal steel), John Ciambotti (Baixo e coros) , Mickey Shine (Bateria) e Sean Hopper (teclados e coros)

O 14 de agosto de 1977 sale por fin  o seu fantástico primeiro disco, My Aim is true, que non ten desperdicio ningún. Ademáis dos músicos arriba mencionados, participa tamén Nick Lowe, ademáis de producir o disco, facendo coros e metendo o baixo nunha das cancións do disco. En palabras de Elvis Costello "Stiff crecía de semana en semana, totalmente independiente, sin licencia ninguna de distribución nacional, todo era por correo. My Aim is True se grabó en sesiones de seis horas  porque no había ningún día entero libre en el estudio ... todo era muy improvisado y condicionado por un presupuesto bastante limitado". Elvis debuta coa sua nova banda no Nashville Pub londinense, e o álbun acada o número catorce nas listas inglesas. 

Costello tiña 22 años nesta época, pero dominaba moi ben as poses e formas do rock'n'roll. Non era un punk auténtico, pero destilaba tanta amargura, rabia e impotencia como calquera déles. O disco mostra a condición de perdedor, algo casi novo no rock'n'roll, e que él pode que descubrira no Country. Co movimento punk compartía a rabia e a desesperanza, pero mentras os punks querían terminar con esto de forma radical, Elvis regodeábase na súa dor tocando situacións máis personais, utilizando a provocación para darse a coñecer, pero por motivos moi distintos que os mozos do imperdible.

Este primeiro disco de Costello  foi o primeiro disco que eu merquei, e fíxeno por correspondencia. Ó desembalalo do paquete postal lémbrome especialmente da sorpresa que me causou a portada do disco. Sorprende en primeiro lugar a pose de Costello. Aparece como malhumorado, estriñido, mirando ó frente de maneira hostil, e agarrando unha vella Fender como si lla foran a roubar. Logo arrriba o seu nome con letras grandes bermellas que se confunden hipnóticamente co fondo de axedrez magnético e sopa de letras que, unha vez que ollas millor, daste conta que repite binariamente a frase "Elvis is King". Logo debaixo o título do disco, en letras máis pequenas "My aim is true" ("as miñas intencións van en serio" ...). Dende logo non da a imaxe de tipo ó que lle preguntarías a hora si o vises pola rúa.

Na contraportada a imaxe de Costello e casi contraría, con pinta de ser o irmá tonto de Buddy Holly. Patoso, desgarbado, de movementos aparentemente nada coordinados, e con unhas gafas de talla maior, que parecen de estas de atterezo, con cristales normais, sin graduar. O fondo é dun tono pastel, que contrasta coa foto en blanco e negro. No meu disco o fondo é de cor verde, como o da portada, ainda que en outras edicións sairon en outros tonos. Na parte superior deretita, sin ningunha floritura os títulos das cancións. Ningún dato máis aparece no disco, por dentro unha simple funda de papel blanco e o vinilo no interior, co logo característico de "Stiff"


Puxen o disco no plato e escoitéino todo dun tirón. Sorprendéume moi gratamente ese son de estudio en directo, fresco e con un sentimento positivo, que contrastaban con esas letras rabiosas e a veces desgrarradoras.

Cara 1

"Welcome to the working week" ,  nos da a benvida á semana laboral (Benvido á semana laboral/Sei que non che excita/Espero que non te mate/Benvido á semana laboral/Tes que facelo, estás dentro, así que / Convenche adaptarte). Estamos atrapados na rulleta dun traballo do que outros sacan beneficios.  Moita xente mátase por sobrevivir e non chega nunca o seu gran día

"Miracle Man" fala de que non é un home que poda facer milagros, fracasa na vida de cada día, pero tamén ante unha muller especial (¿Por qué tes que decir que hay sempre alguen/Que o pode facer mellor ca mín/Pero non penses que eu sei que camiñar sobre a auga/No me fará un home milagroso?). A parte final da canción, coa aspera voz de Costello repetindo Home Milagroso con esa convicción e rabia é cojonuda.

"No Dancing" empeza como esas cancións dos anos '50 americanas, para decir que esta noite non vou a follar ... unha vez máis. Recórdame moito ás bervenas cando lle pedías a unha rapaza para bailar e decíache non ... unha vez máis

"Blame it on Cain" sona a música de pub londinense de  finais dos '70. Ideal para escoitar tomando cerveza. Esos fraseos de guitarra ligando perfectamente coa melodía da voz de Costello son sensacionais.


"Alison" é o tema especial do disco. É a única balada  do disco , con uns arranxos musicais simples e una interpretación xenial de Costello . A primeira vez que a escoitas xa te quedas con ela:

Oh¡ é tan divertido verte despois de tanto tempo nena
e tal como che vexo entendo que non estas impresionada
Escoitéi que deixas que ese amiguete meu
te quite o teu vestido de festa
Non vou a poñerme sentimental, como esos pegaxosos "Valentinos" Porque non sei si estas namorada de alguen
 Só sei que non é de min


Alison, sei que este mundo estache matando
Oh Alison, as miñas intencións son sinceras


Bueno, vexo que agora tes un marido
deixoche cos dedos metidos no pastel de boda
tí solias telo nun puño
xuraría que colleu todo o que pudo
A veces desexaría poder impedir que falaras
cando escoito toda-las tonterias que dís
Penso que o mellor sería que alguen apagara as luces
poruqe non soporto verte así

"Sneaky Feelings" pecha primeira cara do disco, unha canción algo máis irónica e de ritmo lixeiro e bailable. A historia en sí non é moi agradable ( ' Agora todos destrozan a casa de outros/antes de que alguen destroce a súa/Véxoche nos meus sonos/Non é que sexa moi divertido/pero é máis seguro ' ). Gustaríalle non sentirse perseguido por esos sentimentos mezquinos, pero ainda ten moito camiño por diante ... Con esta derradeira frase remata a canción repetindoa ata o final, ó estilo de Miracle Man

"Watching the detectives" é un tema que incuíuse na edición americana do LP, tamen no disco editado en España. Grabada coa sección rítmica de The Rumour (Andrew Bodmar, baixo; Steve Goulding, batería) e co piano e órgano de Steve Nieve (que logo formaría parte do grupo The Attractions, grupo que acompañaría a Costello durante 10 anos). Narra a historia dunha rapaza que reserva todo o seu cariño para os policías dun telefilm, mentras o seu amigo suplícalle insistentemente algún favor. Logo de escoitar o primeiro disco de The Clash unhas trinta veces Costello escribíu "watching the detectives". O pulso reggae da canción e as insinuantes líneas de baixo teñen ese toque coa mixtura do punk coa cultura do terceiro mundo

Cara 2

" (The Angels wanna wear my) Red Shoes " é a primeira canción da segunda cara. Elvis trata en vano de divertirse mentras a súa chica vaise co baile a outra parte (Eu ollaba mentras tí bailabas noutro lado/O noso amor rompéuse de tanto vaivén/¿Cómo todo dios quere ser teu amigo?/Sabes que todavía me fai dano só de decilo).

"Less than Zero" é a canción máis abertamente política do álbum. Elvis escribíuno en referencia a Oswald Mosley, acusado de sadismo, brutalidade, homosexualidade, incesto e incluso asesinato. Os yanquis pensaron que se refería a Lee Harvey Oswald, o asesino de Kennedy, o que deu pé  a Costello para escribir outra versión da letra, que tocaron en Dallas

"Mistery Dance" é un puro R&R anos '50 tocado con rabia e a insatisfacción de non poder conseguir lidiar un perfecto romance, a pesar de intentalo unha e outra vez e non quedar satisfeito. En este tema o baixo o pon Nick Lowe, así como algúns toques de piano e baquetas xunto con Costello na parte final da canción.




En "Pay it Back" Costello queixase de que todo parecía vento en popa, pero que alguen debeu mentirlle, así que un destes días tendra que pagar por elo.


"I am not Angry" é un exercicio de ironía de Costello, repetindo que non esta enfadado, a pesares de que a sua amiga encontrou outro xogador que lle mola máis que él (Sei o que estades a facer/Sei onde estivéstedes/Sei donde, pero non me importa/Porque non hay nada mellor que o orixinal).

Para rematar o álbun escolle un tema titulado "Waiting for the end of the world". Elvis espera o findo mundo, e pide a Cristo que volva para arranxar o que empezara ...

En 1993, RykoDisc/Demon saca unha edición deste LP con 13 cancións, incluida unha versión remasterizada de Watching the detectives, e un extended play con tres cancións máis: Radio Sweetheart (remasterizada), Stranger in The House e Imagination (Is A Powerfull Deceiver). Ademáis incluye tamén as primeiras demos (con unha simple guitarra acústica e a voz de Costello) de Mistery Dance e Blame It On Cain,  e outros temas como Cheap Reward, Jump Up, Wave a White Flag e Poisson Moon

¡Hai que falar inglés!

Xá nolo decía Feros, un profesor de inglés que tiña no colexio, que en paz descanse, ésta era unha das súas frases favoritas, outra délas era "mira a ver", cando se preguntaba "¿se puede?" para entrar na aula. Bueno, realmente o tempo demostróu que Feros tiña razón, a proba está nos ridículos dos nosos dirixentes cara o exterior. ¿Cómo se pode ser ministro de exteriores, ou presidente do goberno e non ter nin puta idea de inglés, o idioma máis utilizado a nivel internacional?, ¿cómo é posible que para ser barrendeiro, ou vedel establezcamos uns mínimos de coñecemento de outros idiomas e para ser ministro ou presidente non?, ou ¿cómo se come que en anos de goberno estos dirixentes non reforzen ous séus coñecementos con clases particulares específicas?. Onte escoitei na radio que no pais vasco acábase de aprobar unha partida de , atención,  72.000 euros, para que o lendakari aprenda a falar o idioma vasco ... ¡Joder, tío, con ese diñeiro fás varios "masters"! ¿ou non?. Hay métodos moito máis baratos, como por exemplo...

Xa vai sendo hora de que nos deixemos de caralladas e que empezemos a exixir ós nosos dirixentes que se poñan ó día para o traballo que teñen que facer. Ós obreiros de a pé sempre se lles medíu por esa vara. Calquera dos inmigrantes que están no noso país, de países moito máis pobres que nós, falan e entenden o inglés correctamente, alo mellor é porque, entre outras cousas, nos seus países de orixen as películas son en versión orixinal subtituladas. Non sería mala idea empezar por ahí, e non facernos pallas mentales coma derradeira do cine en Cataluña ...

Aquí o que hai é moito mafioso encuberto, coma sempre ... 

¡Haber si lle votamos un pouquiño de cullóns! 


Tenía que decirlo...

Londres 1982 (de "London calling" a "Babylon is falling")

Alá po lo '82 estaba en Londres con Sergio. Vivíamos nunha pensión chea de chinos, super rara, nos alimentábamos a base de tarta jamaicana e leite que mercabamos  nos supermercados "after hours" e íamos polas noites a tomarnos unhas pintas ós pubs onde había música en directo, os pianos cheos de xarras de cervexa vacías .... Daquela había moito jamaicano en Londres e había moitas actuacións de grupos isleños nos clubes e salas máis importantes. Un día fomos a ver a actuación de Steel Pulse ó clube The Venue. Foi memorable . É unha especie de teatro moi bonito e Sergio e máis eu saltabamos nun dos anfiteatros mentras a grupo tocaba. Me quedo coa frase da canción handsworth revolution, no coro que dí: "Babylon is falling" (por certo, ... nas versións en directo do grupo nos últimos anos xa non aparece esa frase cando tocan este tema ¿?)

Outro gran jrupaso que vín foi con Javier, unha noite no 100 Club (o clube onde empezou The Jam). Fomos a ver a Black Slate. O día anterior habíalle rapado a cabeza a Javier con unhas tixolas de manuales e unha maquinilla de esas de usar e tirar (tardéi tres horas) ... Entramos no clube antes da actuación e eramos os únicos brancos, todo cheo de negros. Notabamos que todo dios miraba moito para nós, sobor de todo para a cabeza resplandecente de Javier, logo nos demos conta, inocentes de nós, de que pensaban que eramos do national front, que daquela estaba moi en boga. Ó final non pasou nada e disfrutamos dunha actuación cojonuda. Lémbrome do momento en que fomos a miccionar a cervexa ó WC. Ó entrar había 4 mesadoiros déses de pé e pusémonos os dous nos do centro, cando estabamos pola laboura entraron dous armarios co pelo rasta e cheirando a herba que se puxeron  nas duas esquiñas, flanqueándonos. Nése momento véume á cachola a frase do uncle Ernie a Tommy  :"c´mon Tommy, show me your little best" e penséi : "xa está ...  ¡se abrió la veda para los culitos blancos!". Por fín pudemos rematar, logo de un par minutos que pareceron media hora, con dor de cú por télo apretado todo ese tempo, saímos dalí case que sen abrocharnos o pantalón, con un hilillo de humedade percorréndonos a perna por dentro do pantalón e voltamos á sala sans e salvos ...

Haití non é aquí

Haití é un país do Caribe na Illa La Española, illa das Antillas, no Mar Caribe, situada ó SE de Cuba e ó O de Puerto Rico. La Española, a segunda illa máis grande do Caribe despóis de Cuba. Políticamente divídese en dous paises: Haití, que ocupa o tercio occidental da illa, e a República dominicana. 
A sociedade de La Española era unha comunidade escravista dedicada á producción de sucre e café. Estaba controlada por dúas potencias: Francia e España. En 1776 delimítanse as fronteiras entre Haití, a parte francesa, e a República Dominicana, a parte española, que non quedarán definitivamente marcadas ata o Tratado de Basilea, en 1795.

A comenzos de 1800 Haití entra en guerra contra Napoleón para independizarse, en plena época de expansión de Napoleón (guerra da independencia española). Logo de un periodo de importante de guerras contra Francia e España, logra a súa independencia definitiva en 1865. Foi o primeiro pais latinoamericano en acadar este feito, ainda que posteriormente sufríu o azoute de dictaduras e ocupacións, que sitúa este país nos últimos postos do hemisferio occidental en canto a desenvolvemento humano.

A maior parte dos habitantes de Haití descenden de negros africanos (95%), levados como escravos na época colonial. Hai tamén mulatos (4,9%) de sangre francesa e africana, así como mestizos, indíxenas e criollos europeos, descendentes dos colonizadores franceses, e unha minoría de ascendencia española.

Actualmente o réxime político de Haití é a República, e o idioma oficial é o francés, ainda que é habitual a lingua criolla, basada no francés con elementos africanos. Fálanse tamén outras linguas como o español, na frontera coa República Dominicana e varios dialectos africanos e caribeños.

Na actualidade, a "radiografía" do pais amosa un diagnóstico moi preocupante; hai van uns cuantos indicadores:


- Esperanza de vida: 51,5 anos
- Poboación urbana: 38,1 %
- Analfabetismo homes: 46,2 %
- Analfabetismo mulleres: 50,0 %
- Poboación que non ten acceso a auga potable: 29 %
- Mortalidade infantil: 61,6 /1000 dos nados vivos
- Malnutrición aguda en menores de 5 anos: 17 %
- Prevalencia de VIH/Sida en adultos: 5,6 %
- Prevalencia de tuberculose: 386/100.000 habitantes


Na propia capital, Porto Príncipe, a zona considerada máis desenvolvida do país, a poboación vive en precarias condicións por causa da pobreza, o abandono, a violencia urbana e a falta de acceso á atención sanitaria. Segundo datos de "Médicos Sin Fronteiras" (MFT), ONG que traballa aló dende 1991, a mortalidade materna no país está entre as máis elevadas do hemisferio occidental (unhas 360 mulleres / 100.000 nacementos). A inseguridade dos suburbios urbans limita o acceso de moitas mulleres á atención sanitaria; a violencia física e sexual, extorsión e o crime en xeral son un dos grandes problemas do país.
Hoxe Haití está no punto de mira do mundo por a grande catástrofe acontecida recentemente (máis de cen mil mortos). Non é a única catástrofe natural acontecida aló. Nas derradeiras dúas décadas, dende 1990, padecéu moitas importantes, a maior parte delas por furacans.
Cando penso no Haití sempre me ven á cabeza unha canción de C. Veloso e G. Gil ...

Pense no Haití ... Reze polo Haití...